Ik ben alweer anderhalve maand op pad.
Soms lijkt het zoveel langer en soms is het niet te beseffen dat ik hier pas zo kort zit.
Er gebeurd zoveel, maar door de vele banda's soms ook helemaal niets.
Nepal is druk bezig met het schrijven van de grondwet. Over 10 dagen moet ie af zijn en ze zijn er al 4 jaar mee bezig.
Natuurlijk is het einde nog lang niet in zicht, maar toch wordt de druk opgevoerd.
Er zijn verschillende politieke partijen die voor hun eigen rechten strijden.
Als 2 partijen het niet eens worden dan zegt de 'strike partie': 'Oke, now it's banda!'.
Dan moet alles sluiten, alle winkels, restaurants, taxi's, straten, alles waar geld mee verdiend kan worden, moet gesloten worden.
Als je je deuren niet sluit en ze komen door je straat gebanjerd, dan wordt je toko kort en klein geslagen.
De straten zijn tijdens banda dan ook verlaten en er zijn maar een paar winkeltjes open die de gok toch wagen.
Ook scholen moeten gesloten worden, dus dan zijn wij vrij.
Enig, maar je kan dus niets. Wij weten ook niet precies wanneer het nou banda is, dus het is een beetje gokken.Dan bellen we een voor een naar onze werkplekken om te vragen of het banda is today, een fail-proove systeem.

Als het bandag is sjokken we een beetje door thamel, langs de winkeltjes die toch open zijn en je 'special banda discount' geven.
Ze blijven mooie praatjes hebben. Als het regent krijg je 'rain discount' en als ze bijna gaan sluiten 'last customer discount'.

Ook vandaag zijn we weer een dagje vrij, tijd om wat foto's te posten en een verhaaltje te schrijven.
Op school gaat het gelukkig een stuk beter.
Mijn Nepelees en vooral mijn handen en voeten werk is steeds beter te begrijpen voor de kinderen.
Ook korte Nepalese zinnetjes helpen heel erg.
'Ke bansa?' betekent: hoe zeg je dit?
Maar ze lachen natuurlijk omdat ik het helemaal verkeerd uitspreek!
Scheldwoorden en andere woorden blijken hier eng veel op elkaar te lijken...

Een paar weken geleden was ik enthousiast begonnen met papier mache-en.
Helaas hadden ze bedacht dat het leuker was om ermee te gaan gooien, dus was er weinig over van onze ballonnen met kranten.
Behangplaksel genoeg, dus vrolijk opnieuw beginnen dacht ik.
Maar daar was mijn collega het niet mee eens. Die heeft even aan de kinderen uitgelegd dat ik er niet zo blij mee was.
Ik was nieuwe lijm aan het maken en hoorde haar tieren 2 deuren verder.
Toen ik het lokaal binnenkwam waren de kinderen niet meer aan het gooien, maar zaten ze kaarsrecht in hun bankjes.
De lerares stond trots voor de klas met een stok in haar hand.
De kinderen keken nogal angstig en schuldig.
'What did you say to them?'
En ze antwoorde trots; 'I shouted at them'..
Dat was nou ook weer niet nodig,maar er is geen tussenweg.
Het is of dit, of het negeren.

Ik probeer ze uit te leggen dat je dit soort dingen ook op een andere manier kan doen, maar een stickertjes-systeem voor goed gedrag is helaas niet de oplossing voor ze.
Je lacht jezelf bijna uit als je erover nadenkt. Op zoek naar een nieuw systeem dus, waar je niets voor nodig hebt.
De stok weg doen zit helaas niet bij de opties voor ze, die straalt gezag uit.

Maandag is een grote dag voor mij en de kinderen, want dan zal blijken of ze iets van me geleerd hebben.
Ik moet namelijk een proefwerk voor ze maken.
Ik geloof dat ik het spannender vind dat zij, want nu zal blijken of mijn lesmethode hier werkt...
Eventjes duimen dus!
Ik probeer ze dingen uit te leggen door het voor te doen, in plaats van het 1000 x te herhalen.
In plaats van ze 10x 'in front of, next to, on, under' te laten herhalen heb ik een stoel voor de klas gezet en steeds een kind voor achter of naast de stoel laten staan.
Nu maar hopen dat ze het zo ook onthouden.

Ook bij het eerste klasjes mag ik nu steeds meer doen.
Ik probeer wat oefeningen en opdrachtjes te bedenken hoe ze op een andere manier het alfabet kunnen leren in plaats van:
'What is this?' 'This is an apple, A P P L E apple'
' Ball, B A L L ball'
'Cat, C A T cat'
We zullen zien, op hoop van zegen!

In ieder geval is het steeds leuker om te doen! Ik leer de kinderen steeds beter kennen en ik weet nu een stuk beter wat ze wel of niet kunnen. En zij hebben geloof ik eindelijk door dat ik toch echt geen Nepalees spreek en dat dat er ook niet meer van gaat komen.
Nu ben ik vooral bezig om te kijken wat ik nog voor ze kan doen. Ik wil wat muren gaan verfen en wat speelgoed voor ze kopen.
Ze kunnen zich vermaken met niets, maar een echte voetbal kan soms wel fijn zijn denk ik.

In het weekend gaan we steeds ergens naar toe. Tijdens banda kunnen we heerlijk doen alsof we helemaal niet in Kathmandu zijn, door in de garden of dreams te gaan liggen. Wij waren verbaasd dat dit door Nepalesen gebouwd kon worden en helaas bleken de Australiers zich er ook goed mee bemoeid te hebben. Neemt niet weg dat het echt prachtig is! Je vergeet dat je in kathmandu bent en als je weer naar buiten komt, komt de smerigheid van Kathmandu ook 3x zo hard terug, helaas.

We zijn naar Pashupatinath geweest, waar de mensen gecremeerd worden en daarna meegenomen door de heilige rivier.
Het was een prachtig ritueel om naar te kijken, maar toch geeft het je een raar gevoel.
Je koopt een kaartje, om naar iemand anders verdriet te kijken.
Maar het is zo mooi om te zien.

Daarna zijn we naar Bodnath gegaan, om de geboortedag van Boeddha te vieren.
In onze bijbel de Lonely Planet lazen we dat we een boeddha op de rug van een olifant werd gehezen en dat deze om de stupa heen ging rijden. Iets wat je niet wilt missen natuurlijk.
Na dat fantastische spektakel in Bakthapur (waar ze een boomstam van 25 meter om hoog gingen hijsen), kon ik niet wachten om te zien hoe ze die boeddha op de rug van de olifant gingen krijgen.
Toen we daar aankwamen maakten we ons wel een beetje ongerust over de drukte. Hoe ging hier een olifant lopen tussen al die mensen?
Gelukkig stoot een nepalees zich maar 214x tegen dezelfde steen en hebben ze de olifant vervangen door een auto,
jammer voor ons, maar een stuk veiliger voor de mensheid.

Ook hebben we eindelijk Sankhu bezocht, hier heeft Rene Veldt (de oprichter van de stichting waarvoor ik vrijwilligerswerk doe) een eco village gebouwd waar 120 Nepalesen wonen en werken. Het dorpje is voor 85% zelfvoorzienend in stroom, water, eten en gas.
Ze hebben zonnepanelen, maken gebruik van water-energie, biogas en hebben plantenkassen en een mini boerderij.
Hamro gaun heet het, en het bestond 10 jaar. Een groot feest was er georganiseerd en zelf DE held van Nepal kwam.
Hij heeft geloof ik niet eens een naam, maar staat zelfs in de schoolboeken als 'Nepali Hero', de beste acteur van de Nepalese bollywood films. Wij konden niet wachten! Helaas bleek de Nepali Hero een mislukte Nepalese versie van Dries Roelvink te zijn...
Alle Nepalese vrouwen beginnen echter als kleine meisjes te giegelen als hij langskomt, echt briljant om te zien!

Morgen vertrekken we naar Barabise, dan gaan we raften en misschien bungy jumpen, als ik het durf......