Waar blijft die moesson nou?

Het is alweer 16 juni, alle toeristen vertrekken langzaamaan, maar de moesson heeft zich nog steeds niet laten zien. Kathmandu loopt leeg en de temperatuur loopt alleen maar op.
De straten, restaurant en kroegjes zijn leeg. In sommige winkels krijg je om 17.00 uur 'first customer discount'. Erg goed voor onze portomonnee, maar niet zo goed voor die arme Nepalesen.
De regen had allang moeten komen, maar we hebben zelfs nog niets gezien van de pre-moesson. Even afwachten nog en dan zal het eindelijk wat koeler worden hier.
Gelukkig hebben zelfs de Nepalesen het warm!

Van onze vrijwilligersgroep van 7 zijn er na morgenmiddag nog 2 over. Alleen Wendy en ik zijn er dan nog en we zullen ons met z'n 2-en gelukkig ook goed kunnen vermaken.
Wel gek dat de stad leegloopt en ik hier nog eventjes zit. We hebben een evaluatie-weekend van de stichting gehad in Barabise, daar hebben we genoten van adembenemend mooie en adembenemend ranzige hotels, geraft en lekker gewandeld.

Nog maar 2 weken werken op mijn schooltje met mijn lieve (maar o zo vieze) kindjes. Zo gek dat het nog maar zo kort is. Toen ik begon leek 3 maanden een eeuwigheid.
Nu ik ze eindelijk een beetje ken en zij me niet meer eng vinden hebben we het heel gezellig.
Ze leren we allemaal Nepalese spelletjes en willen heel graag bij mij in het team, ook al verlies ik altijd. Van alles maken ze een spelletje, met steentjes, met oude elastiekjes, echt heel leuk om te zien!

Toch ben ik een beetje bezig om speelgoed voor ze te verzamelen. Ik heb de schommel voor ze laten repareren en dat was een erg goede keuze. Ze vinden het fantastisch en staan de hele pauze braaf met z'n 25-en netjes in de rij om zo 3x op en neer te mogen schommelen.
Voor en na schooltijd is de schommel op slot, want de buurt mag er niet van profiteren, erg vriendelijk dus. 'No good for other people, only good for us'

Verder heb ik een carrombord & Ludo voor ze gekocht, spellen die ze overal op straat spelen. Dokter-speelsetjes, keukenspeelsetjes, knutselspullen, ballen enzovoort.
Ik ben nog druk bezig met een cricket-bat, ze hebben nu een plank waar ze een soort handvat uitgeknaagd hebben, en ze slaan er een steen mee weg. Over veiligheid moeten we het maar niet hebben, maar alles is hier zo link. Kinderen mogen zodra ze kunnen lopen alleen langs de 'snelweg' lopen. Daar zien ze het gevaar echt niet van in!

Volgende week dan eindelijk de school gaan verven, maar het moet wel een mooie tekening worden, 'because ugly is no good for us'. Fijn die Nepalesen, zo gevoelig altijd.
'But you are artist, yes?' Als je hier een vlieger kunt knutselen ben je al een kunstenaar, niks 4 jaar kunstacademie haha.

Verder gaat het lesgeven wel oke, ik ben meer bezig met knutselen en spelletjes doen op het moment. De manier van Engels geven werkt blijkbaar voor de leerlingen, want mijn proefwerk hadden ze helaas niet zo heel goed gemaakt.
Ik ben wel nog heel erg bezig met het aanpassen van de strafmaatregelen. Ze gillen soms heel hard tegen de kinderen, dreigen om met een stok te slaan, slaan ze in het gezicht, zetten ze uren op de gang en zijn vooral heel oneerlijk. Sommige kinderen worden naar huis gestuurd als ze hun huiswerk niet hebben gemaakt, maar de andere moet 6 km lopen naar school, dus die hoeft dat dan niet. Op zich heel logisch, maar wel heel oneerlijk.
Als ik probeer uit te leggen dat het geen zin heeft om een kind naar huis te sturen, of om een kind de hele dag op de gang te zetten, vinden ze dat heel gek, maar ik heb eindelijk het gevoel dat ze naar me luisteren. Ik laat de kinderen oer-oude strafregels schrijven.
'I have to do my homework'
1x je huiswerk niet gedaan = 50x
2x je huiswerk niet gedaan = 100x, enzovoorts.
Het lijkt te helpen, want de kinderen vinden het echt verschrikkelijk om te doen.
De leraressen geven de strafregels nu ook, dus ik hoop maar dat ze dat blijven doen en die stok lekker in de hoek laten staan.

Over 2 weken is Wouter hier al, erg leuk om hem te kunnen laten zien wat ik heb gedaan, wie ik heb ontmoet (het groente vrouwtje, het mannetje van de supermarkt) en waar ik ben geweest.
Op school vinden de kinderen het erg spannend en vragen ze elke dag wanneer hij nou komt en hoe groot hij is. 'Also special blue eyes?'
Ze denken nog steeds dat ik contactlenzen heb en vinden het heel leuk om in mijn ogen te prikken om te kijken of er een kleurlens uitkomt.
Verder vragen ze zich af of hij ook zo 'very very white as mero Sister' is.Want ik ben wel heeel wit hoor!!

Vrijdag heb ik mijn eerste Nepalse feestje, de zoon van een lerares vertrekt naar Australie, ik ben erg benieuwd!!
'We like you to come, but you also have to pay for the present'
Ze laten ook niets aan de verbeelding over,

Liefs Merel

"Hello, this is Merel, is it banda today?"

Ik ben alweer anderhalve maand op pad.
Soms lijkt het zoveel langer en soms is het niet te beseffen dat ik hier pas zo kort zit.
Er gebeurd zoveel, maar door de vele banda's soms ook helemaal niets.
Nepal is druk bezig met het schrijven van de grondwet. Over 10 dagen moet ie af zijn en ze zijn er al 4 jaar mee bezig.
Natuurlijk is het einde nog lang niet in zicht, maar toch wordt de druk opgevoerd.
Er zijn verschillende politieke partijen die voor hun eigen rechten strijden.
Als 2 partijen het niet eens worden dan zegt de 'strike partie': 'Oke, now it's banda!'.
Dan moet alles sluiten, alle winkels, restaurants, taxi's, straten, alles waar geld mee verdiend kan worden, moet gesloten worden.
Als je je deuren niet sluit en ze komen door je straat gebanjerd, dan wordt je toko kort en klein geslagen.
De straten zijn tijdens banda dan ook verlaten en er zijn maar een paar winkeltjes open die de gok toch wagen.
Ook scholen moeten gesloten worden, dus dan zijn wij vrij.
Enig, maar je kan dus niets. Wij weten ook niet precies wanneer het nou banda is, dus het is een beetje gokken.Dan bellen we een voor een naar onze werkplekken om te vragen of het banda is today, een fail-proove systeem.

Als het bandag is sjokken we een beetje door thamel, langs de winkeltjes die toch open zijn en je 'special banda discount' geven.
Ze blijven mooie praatjes hebben. Als het regent krijg je 'rain discount' en als ze bijna gaan sluiten 'last customer discount'.

Ook vandaag zijn we weer een dagje vrij, tijd om wat foto's te posten en een verhaaltje te schrijven.
Op school gaat het gelukkig een stuk beter.
Mijn Nepelees en vooral mijn handen en voeten werk is steeds beter te begrijpen voor de kinderen.
Ook korte Nepalese zinnetjes helpen heel erg.
'Ke bansa?' betekent: hoe zeg je dit?
Maar ze lachen natuurlijk omdat ik het helemaal verkeerd uitspreek!
Scheldwoorden en andere woorden blijken hier eng veel op elkaar te lijken...

Een paar weken geleden was ik enthousiast begonnen met papier mache-en.
Helaas hadden ze bedacht dat het leuker was om ermee te gaan gooien, dus was er weinig over van onze ballonnen met kranten.
Behangplaksel genoeg, dus vrolijk opnieuw beginnen dacht ik.
Maar daar was mijn collega het niet mee eens. Die heeft even aan de kinderen uitgelegd dat ik er niet zo blij mee was.
Ik was nieuwe lijm aan het maken en hoorde haar tieren 2 deuren verder.
Toen ik het lokaal binnenkwam waren de kinderen niet meer aan het gooien, maar zaten ze kaarsrecht in hun bankjes.
De lerares stond trots voor de klas met een stok in haar hand.
De kinderen keken nogal angstig en schuldig.
'What did you say to them?'
En ze antwoorde trots; 'I shouted at them'..
Dat was nou ook weer niet nodig,maar er is geen tussenweg.
Het is of dit, of het negeren.

Ik probeer ze uit te leggen dat je dit soort dingen ook op een andere manier kan doen, maar een stickertjes-systeem voor goed gedrag is helaas niet de oplossing voor ze.
Je lacht jezelf bijna uit als je erover nadenkt. Op zoek naar een nieuw systeem dus, waar je niets voor nodig hebt.
De stok weg doen zit helaas niet bij de opties voor ze, die straalt gezag uit.

Maandag is een grote dag voor mij en de kinderen, want dan zal blijken of ze iets van me geleerd hebben.
Ik moet namelijk een proefwerk voor ze maken.
Ik geloof dat ik het spannender vind dat zij, want nu zal blijken of mijn lesmethode hier werkt...
Eventjes duimen dus!
Ik probeer ze dingen uit te leggen door het voor te doen, in plaats van het 1000 x te herhalen.
In plaats van ze 10x 'in front of, next to, on, under' te laten herhalen heb ik een stoel voor de klas gezet en steeds een kind voor achter of naast de stoel laten staan.
Nu maar hopen dat ze het zo ook onthouden.

Ook bij het eerste klasjes mag ik nu steeds meer doen.
Ik probeer wat oefeningen en opdrachtjes te bedenken hoe ze op een andere manier het alfabet kunnen leren in plaats van:
'What is this?' 'This is an apple, A P P L E apple'
' Ball, B A L L ball'
'Cat, C A T cat'
We zullen zien, op hoop van zegen!

In ieder geval is het steeds leuker om te doen! Ik leer de kinderen steeds beter kennen en ik weet nu een stuk beter wat ze wel of niet kunnen. En zij hebben geloof ik eindelijk door dat ik toch echt geen Nepalees spreek en dat dat er ook niet meer van gaat komen.
Nu ben ik vooral bezig om te kijken wat ik nog voor ze kan doen. Ik wil wat muren gaan verfen en wat speelgoed voor ze kopen.
Ze kunnen zich vermaken met niets, maar een echte voetbal kan soms wel fijn zijn denk ik.

In het weekend gaan we steeds ergens naar toe. Tijdens banda kunnen we heerlijk doen alsof we helemaal niet in Kathmandu zijn, door in de garden of dreams te gaan liggen. Wij waren verbaasd dat dit door Nepalesen gebouwd kon worden en helaas bleken de Australiers zich er ook goed mee bemoeid te hebben. Neemt niet weg dat het echt prachtig is! Je vergeet dat je in kathmandu bent en als je weer naar buiten komt, komt de smerigheid van Kathmandu ook 3x zo hard terug, helaas.

We zijn naar Pashupatinath geweest, waar de mensen gecremeerd worden en daarna meegenomen door de heilige rivier.
Het was een prachtig ritueel om naar te kijken, maar toch geeft het je een raar gevoel.
Je koopt een kaartje, om naar iemand anders verdriet te kijken.
Maar het is zo mooi om te zien.

Daarna zijn we naar Bodnath gegaan, om de geboortedag van Boeddha te vieren.
In onze bijbel de Lonely Planet lazen we dat we een boeddha op de rug van een olifant werd gehezen en dat deze om de stupa heen ging rijden. Iets wat je niet wilt missen natuurlijk.
Na dat fantastische spektakel in Bakthapur (waar ze een boomstam van 25 meter om hoog gingen hijsen), kon ik niet wachten om te zien hoe ze die boeddha op de rug van de olifant gingen krijgen.
Toen we daar aankwamen maakten we ons wel een beetje ongerust over de drukte. Hoe ging hier een olifant lopen tussen al die mensen?
Gelukkig stoot een nepalees zich maar 214x tegen dezelfde steen en hebben ze de olifant vervangen door een auto,
jammer voor ons, maar een stuk veiliger voor de mensheid.

Ook hebben we eindelijk Sankhu bezocht, hier heeft Rene Veldt (de oprichter van de stichting waarvoor ik vrijwilligerswerk doe) een eco village gebouwd waar 120 Nepalesen wonen en werken. Het dorpje is voor 85% zelfvoorzienend in stroom, water, eten en gas.
Ze hebben zonnepanelen, maken gebruik van water-energie, biogas en hebben plantenkassen en een mini boerderij.
Hamro gaun heet het, en het bestond 10 jaar. Een groot feest was er georganiseerd en zelf DE held van Nepal kwam.
Hij heeft geloof ik niet eens een naam, maar staat zelfs in de schoolboeken als 'Nepali Hero', de beste acteur van de Nepalese bollywood films. Wij konden niet wachten! Helaas bleek de Nepali Hero een mislukte Nepalese versie van Dries Roelvink te zijn...
Alle Nepalese vrouwen beginnen echter als kleine meisjes te giegelen als hij langskomt, echt briljant om te zien!

Morgen vertrekken we naar Barabise, dan gaan we raften en misschien bungy jumpen, als ik het durf......

Gooooodmorninggggg Sisssssterrrrrrr

Na de eerste 2 weken lesgeven hoog tijd voor een update!

Donderdag 13 april was het om 24.00 uur Nepali Newyear, maar zoals alles in Nepal begon het aftellen 10 minuten te laat. In plaats van vuurwerk lieten ze ballonnen knallen en het eerste nummer van 2069 was Dancing Queen van ABBA, al met al een heerlijk begin van dit nieuw jaar.

De volgende dag zijn Lotte (medevrijwilliger en huisgenoot), Tim (de vriend van Lotte), Nick (medevrijwilliger) en ik naar Bhaktapur gegaan. Een prachtig authentiek Newari dorpje met prachtige huizen met houtbewerkte kozijnen. In Bhaktapur wordt het Nepali nieuwjaar gevierd met een touwtrekwedstrijd tussen 2 districten van de stad. De winnaar van deze wedstrijd mag een enorme houten paal van 25 meter hoog omhoog proberen te trekken, met alle gevaren van dien.
De paal hangt aan een paar touwen en wordt op enkele punten ondersteund door houten schragen. Er staat een man voor met 2 takjes in zijn hand en die geeft aan wanneer er getrokken moet worden. 150 Nepalese beginnen dan van alle kanten aan touwen te trekken, de schragen breken een voor een door, de enorme paal zwiept alle kanten op, breekt bijna en dan na 2.5 uur, 3 gewonden en 7 schragen verder staat hij dan toch rechtop. Luid gejuich en applaus, echt geweldig om te zien.

Na het weekend waar ik voor het eerst ziek op de bank heb gelegen begon het werk dan eindelijk. Ik werk op een klein schooltje in de wijk Balaju. Het is 20 minuutjes fietsen van huis, al zou je er in Nederland 5 minuten over doen.
De fietstocht is een ervaring op zich. Ik ben er van overtuigd dat het een 2-baansweg is, maar de Nepalese weten er zeker een 5-baansweg van te maken.
Je fietst tussen de mensen die op straat kasten op hun hoofd verhuizen (...), koeien, vrachtwagens, busjes, fietsers, motorfietsen, taxi's en rikshaws, aan de linkerkant van de weg...
Doodeng, het vraagt 100% concentratie, iets wat ik op de fiets nooit heb (Ik fiets wekelijks mijn eigen huis voorbij).
Maar na 2 weken leef ik nog, pas 1x bijna een koe aangereden! (wat je een celstraf voor onbepaalde tijd kan opleveren, aangezien koeien hier heilig zijn).

Het schooltje heeft 2 klasjes, een kantoortje en een wc waar je liever niet naar toe gaat.
In het klasje met het laagste niveau zitten ongeveer 15 kinderen, dit aantal verschilt per dag, van tussen de 3 en 14 jaar. Het meisje van 14 zit pas 1 jaar op school en kan bijna het alfabet schrijven en het jongetje van 3 kan al Engelse woorden spellen en korte zinnetjes zeggen.
Het niveau heeft hier dus niets met leeftijd te maken. In het 2de klasje zitten ook ongeveer 15 kinderen en deze kinderen zijn al wat verder. Zij kunnen Engels lezen en begrijpen me soms best wel. Als je de klas binnenkomt springen alle kinderen omhoog en schreeuwen dan zo hard als ze kunnen: 'goooood moorrrnninngggggg sister' en dan moet ik zeggen: 'thank you children, please sit down.'

Op deze school zitten de armste kindjes, van de laagste kasten. Bijna alle kinderen zijn dakloos en krijgen hier gratis onderwijs. Doordat ze naar school kunnen krijgen ze in ieder geval 1x per dag te eten en hoeven ze geen zware kinderarbeid te verrichten. Ook kunnen de ouders gaan werken zonder dat de kinderen mee hoeven, hierdoor hebben ze meer kans op een inkomen.
Alle lessen zijn in het Engels, behalve 1 uurtje Nepali.

Ik geef 's ochtends (10.00 uur) les aan 4 kindjes die een beetje tussen de niveaus van de klasjes in zweven. Ze krijgen science en moeten in een moordend tempo door het boek heen.
Elke dag moeten ze een nieuwe pagina leren: fruit, groenten, dieren, insecten, echt veel te moeilijk voor ze. Ze kunnen sommige woorden wel schrijven, maar hebben dan geen idee wat ze hebben opgeschreven. Hier hoop ik wat aan te kunnen veranderen, al zijn veranderingen erg lastig voor de leraressen.

Hierna geef ik Engels aan het 2de klasje. Hier zitten kinderen met 3 verschillende niveaus, wat het lesgeven natuurlijk niet makkelijker maakt. Deze les is wel heel leuk om te geven, maar ik moet nog een beetje bedenken hoe ik het leuk maak voor alle 3 de niveaus, want als de een al klaar is moet de ander nog beginnen.

Om 12.00 uur hebben we dan eindelijk onze welverdiende tea-break. De kinderen blijven dan rustig in de klas zitten, terwijl wij in het kantoor thee drinken.
Hierna geef ik tot 13.00 uur Engels aan het 1ste klasje. Dit is een stuk lastiger, omdat zij nauwelijks Engels spreken en me dus niet zo goed begrijpen.
Gelukkig vinden ze dat ik erg goed kan tekenen, dus komen we daar een heel eind mee.

Van 13.00 tot 14.00 uur hebben we dan lunchpauze en het is altijd een beetje een verrassing wat we krijgen. Soms bestaat de lunch uit 4 biscuitjes, of 2 witte boterhammen of wheat rice (platte rijstkorrel die je rauw eet) met veeeeel te pittige saus. Ze vinden het ook erg grappig en zeggen dan 'piro piro he!!' en dan lachen ze me heel hard uit. De pauzes duren altijd erg lang, ook al kunnen de leraressen erg goed Engels, ze praten liever in het Nepali over hun nieuwe jurken en kinderen.

Daarna geef ik dan nog een uurtje science aan het 1ste klasje. Ook dit gaat op een moordend tempo en is veel moeilijk. Hoe gaan we hier nou wat aan doen?

Nepal is ontzettend gaaf, maar het lesgeven is erg moeilijk. De leraressen nemen niets van je aan en met mijn vanderlisten-methaliteit kom je niet erg ver. Je moet niet te veel willen en zeker niet te snel, want dat lukt toch niet. Dus dat ben ik nog een beetje aan het uitvogelen.

Om kwart over 3 zit ik dan weer op mijn fietsje naar huis en bedenk ik vast hoe ik het morgen weer anders kan aanpakken.

Nog bedankt voor de bitterballen, haring, oude kaas en de oranjebitter op Koninginnedag!
Wij zijn naar feestje geweest van de Nederlandse ambassade en hebben heerlijk op jullie kosten (van de Nederlandse belastingbetaler) gegeten en gedronken!

Dhanyabaat zeggen we dan!

Please miss, the permits!

Voordat we aan het vrijwilligerswerk gaan beginnen, zijn we eerst naar Chitwan en Pokhara vertrokken.
'Yes is introduction time, and you will see elephants and all these things.'
Klinkt goed!
In alle vroegte zijn we 4 april naar Chitwan vertrokken. Gelukkig waren we om half 6 al opgestaan, zodat we de bus die uiteindelijk pas om half 8 ging makkelijk gehaald hebben...

Chitwan is een groot National Park, waar je veel verschillende soorten jungle hebt en wilde dieren kan spotten. Vooral de tijger is er populair, maar ik vind het stiekem niet zo erg dat we die niet gezien hebben.

De eerste dag hebben we een rondje door het dorpje gelopen. Vooral het prachtige wildlife museum was een bezienswaardigheid die je niet mag missen.
Opgezette dieren in glazen bakken met vies troebelig water, die bijna allemaal een natuurlijke dood zijn gestorven.... ja ja.. 'yes oke, accept rhino and tiger and dolphin, but the rest very natural death'
Hierna zagen we onze eerste niet zo wilde olifanten! Heel erg spannend ook al zitten ze aan een ketting. Wat een gigantische beesten!

's Avonds hebben we deel genomen aan the cultural programme. (Nepalese hebben een erg bijzondere engelse spelling.) Het beste aan de hele show was de man die de show aan elkaar praatte. Hij heeft zijn engels geleerd door de BBC na te praten denk ik, want hij had echt een briljant engels accent! 'And nnoww he is gonna preforrrrm the peeeacock shoowww on his oowwwnnn.' Fantastisch. Helaas vonden de andere bezoekers het minder grappig en vielen wij nogal op met ons gelach, maar ja.

De volgende dag hebben we een kano tocht door de rivier gemaakt, gevolgd door een jungle tocht. Onze gids werd helemaal blij toen hij een paar herten zag. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om deze man te vertellen dat we deze in Nederland ook hebben, dus ik heb heel enthousiast een paar foto's gemaakt. Achteraf zie je natuurlijk alleen maar bosjes en is dat hert in geen velden of wegen meer te bekennen. Ook de haan vond hij erg speciaal.. tsja..

's middags gingen we op een jeep safari. Ik hiel m'n hart vast,want de vorige jeep safari waar ik me voor had ingeschreven was in Marmaris met 200 roodverbrandden Engelsen en hun waterpistolen, niet zo'n succes dus. (Yes Mister president, I have special table for you).
Maar goed, vol goede moed trokken we de jungle in. Bepakt en bezakt met camera´s, zonnebrillen, tassen, telefoons voor je weet maar nooit, laden we de jeep vol en mochten we in de open achterbak zitten. Hobbel de bobbel vonden we een pauw, deze mag in het rijtje van de herten en de haan helaas. En toen ineens zagen een rhino, heel erg spannend! Op onze tenen liepen we er naar toe en konden we hem heel goed zien, echt gaaf.

De jeep safari duurde 4 uur. Na wat krokodillen en apen kwamen we bij een rivier aan.
Onze gids vertelde ons doodleuk dat hier vanochtend iemand was aangevallen door een tijger... http://m.bbc.co.uk/news/world-asia-17630703

Op onze terugweg werd de lucht donkerder en donkerder. Het begon te donderen en onze gids vroeg of mijn tas waterdicht was. 'Please put camera and permits in your bag?'
'Is there rain coming?' 'Hmm maybe little..'
Toen we nog een uur te gaan hadden begon het te regenen, niet snel daarna kwam de bliksem en de hagel. Gelukkig hadden wij een jeep zonder dak, zodat we alles goed konden zien..
Het werd donker en mister driver kon helemaal niets meer zien.
Ons lachen hield snel op toen we bedachten dat we nog 3 kwartier verwijderd waren van een rivier waar we nog met een kanootje overheen moesten.
De bliksem kwam dichterbij en de takken waaiden over de weg, ik was natuurlijk weer de enige die een tak tegen m'n hoofd kreeg.
Het begon toch wel eng te worden en de hagelstenen werden groter en pijnlijker.
Na 3 kwartier kwamen we eindelijk bij de rivier aan, maar de bliksem hing recht boven ons hoofd. Al onze spullen waren drijfnat en ik vreesde dat ik de laatste foto met mijn camera een uur geleden had gemaakt.'Sir, what do you think we should do?'
'Hm, I don't know?'
'Should we wait in the car?'
En toen ging hij een zeil halen waar meer gaten in zaten dan dat het zeil was.
'How long do you think the rain will last?'
'Could be 2 hours, 3 hours or all night'
'Maybe we should cross the river?'
'Oke, that's fine'
Helaas was het bootje weg, maar is een heldhaftige man de rivier overgezwommen om de boot te halen. Toen we eindelijk allemaal aan de overkant waren zijn we gaan rennen naar het hotel.
'Ooooh miss, the permits! I need the permits!'
'Are you freaking kidding me? Seriously, the permits?'
Maar ook in de stromende regen moet er in Nepal een stempel op de permits gelukkig.

Al mijn spullen hebben de storm overleefd, maar helaas zijn er van anderen wel wat spullen gesneuveld. Dit vergeten we nooit meer, doodsangsten, echt waar.

De volgende dag gingen we de olifanten wassen. Wat zijn die beesten hoog!
Wel heel gaaf, maar ook een beetje eng. Ze spuiten water over je heen en gooien je er daarna af. Best wel koud en vies die rivier haha.

De elephant safari was echt geweldig. Onze gids was erg van de d-tours en ging het liefste dwars door de jungle heen. Gelukkig ben ik helemaal niet bang voor spinnen en Wendy helemaal niet bang voor de hoogte, dus verliep dit allemaal bijna geheel vlekkeloos.
Ik liet m'n lensdop vallen en dit leek ons een goed moment om onze mahoet een foto te laten maken van ons en de olifant.
Helaas begreep ie niet helemaal wat we bedoelden en hoe mijn camera werkte, maar een foto is een foto!
Hij wilde heel graag met ons praten, maar helaas is ons Nepali nog niet zo goed.
Mijn naam hier betekent mijn, Mero, dus die kunnen ze heel goed uitspreken, ze snappen alleen niet dat het mijn naam is en dat ik niet iets probeer aan te wijzen.
Daarom zei die man de hele tijd: Kali Mero (mijn olifant) waardoor ik daarna Calimero genoemd werd, leukkkk hoor.

Hierna zijn we naar Pokhara vertrokken.
Hier hebben we een prachtige zonsopkomst gezien over de Fishtail mountain.
Wij stonden leuk foto's te maken toen alle aanwezige chinezen ineens begonnen te gillen.
Ik dacht dat er iemand van het uitkijkplatform aflazerde, maar ze zagen de zon, ja dat heb je natuurlijk niet in China..

Daarna een prachtige wandeling gemaakt door allemaal kleine dorpjes, waar hele lieve kinderen en ouwe mensen woonden.

Nu gaan we terug naar Kathmandu, naar ons appartement en maandag beginnen we aan ons vrijwilligerswerk!

Ps: Ik vind jullie reacties echt heel leuk om te lezen!!! Lief dat jullie allemaal zo met me mee leven!

Chaahindaina!

Namaste!

Tapaai kati barsako hunu bhayo? (How are you?)

Met mij gaat het goed! Ik heb mijn intens lange vlucht overleefd. Ook de 9 uur op Delhi waar ik als een soort zwerver/waakhond met al mijn bagagge op een bankje heb geslapen.

Nepal is wel erg wennen. We zitten in de toeristenwijk van Kathmandu, Thamel, en die is zooo smerig. Veel mensen hier hebben ook een sars-lapje voor hun mond.
Van alle kanten komen fietsen, auto's, busjes, moters, riksjas en verkopers.
En het verkeer rijdt hier aan de linkerkant van de weg. Dat is het enige voordeel aan het overmatige gebruik van de toeter hier! Anders had ik allang een x onder een auto gelegen, en hier op straat liggen is nou niet echt een feest.
De stad ligt verscholen onder een dikke smog laag, dus van de Kathmandu vallei heb ik nog niets gezien.

We krijgen nu les in Nepali, the intensive course. Deze course is wel geteld 4 uur per dag, met een lunchbreak ertussen, very intensive dus... Toch is het fijn om wat Nepalees te kennen.

Naast Dhanyabaad (thankyou) heb ik nu het belangrijkste onder knie:

Chaahindaina!

Erg fijn om verkopers af te pissen...

'Ladieee laadieeeee you want fluut?
No thank you I don't need a fluut.
Butt yesss!!! Everybody needs a fluut!
No I'm sure I really do not need a fluut, thank you.
But please, my women is very needy, please buy my fluut....

In plaats van dit gesprek 4x op 1 dag te voeren kan in nu zegen: Chaahindaina: I don't need.
En dan lachen ze heel lief, want de mensen hier zullen nooit zeggen dat je het verkeerd uitspreekt haha.

Gister liep er ineens een aap over de vensterbanken, vlak bij ons hotel. Ik vroeg aan een man wat dat arme beest daar deed en hij zei: 'Oooh no worries, he is just chilling, hanging out, looking for his monkeyfriends.'

Verder hebben we hier te maken met het PowerCut systeem. Er is niet genoeg stroom voor de hele stad voor de hele dag. Tot een jaar geleden trokken ze gewoon de stekker eruit als het op was en nu hebben ze een systeem, verdeeld per wijk, waarop ze van te voren aangeven wanneer de stroom er af gaat en er weer op. Tot mijn grote verbazing houden ze zich hier ook strikt aan! Bij de meeste restaurants gaat er gewoon een mega generator aan, zodat je elkaar bijna niet meer kan verstaan, maar gelukkig wel kan bewonderen in het prachtige tl-licht. Toen ik voor het eerst de oplader van mijn blackberry in het stopcontacht aan het duwen was, gingen precies op dat moment alle lichten uit haha. Ik dacht dat ik, als ware vandalist, het natuurljk weer gesloopt had, maar gelukkig:'Not you fould ladie, relax, no worries!'

Morgen krijg ik nog les in het lesgeven en dan vertrekken we naar Chitwan, daar gaan we met olifanten in bad en een olifantensafari doen, ik ben erg benieuwd!

Dus zo gaat het hier: 'Ja in de Kathmandu ja, in de Kathmandu jaa... '(het liedje slaat nog niet echt aan, sorrie boesjes! I tried!)

xxxxxxxxxxx