Het is alweer 16 juni, alle toeristen vertrekken langzaamaan, maar de moesson heeft zich nog steeds niet laten zien. Kathmandu loopt leeg en de temperatuur loopt alleen maar op.
De straten, restaurant en kroegjes zijn leeg. In sommige winkels krijg je om 17.00 uur 'first customer discount'. Erg goed voor onze portomonnee, maar niet zo goed voor die arme Nepalesen.
De regen had allang moeten komen, maar we hebben zelfs nog niets gezien van de pre-moesson. Even afwachten nog en dan zal het eindelijk wat koeler worden hier.
Gelukkig hebben zelfs de Nepalesen het warm!

Van onze vrijwilligersgroep van 7 zijn er na morgenmiddag nog 2 over. Alleen Wendy en ik zijn er dan nog en we zullen ons met z'n 2-en gelukkig ook goed kunnen vermaken.
Wel gek dat de stad leegloopt en ik hier nog eventjes zit. We hebben een evaluatie-weekend van de stichting gehad in Barabise, daar hebben we genoten van adembenemend mooie en adembenemend ranzige hotels, geraft en lekker gewandeld.

Nog maar 2 weken werken op mijn schooltje met mijn lieve (maar o zo vieze) kindjes. Zo gek dat het nog maar zo kort is. Toen ik begon leek 3 maanden een eeuwigheid.
Nu ik ze eindelijk een beetje ken en zij me niet meer eng vinden hebben we het heel gezellig.
Ze leren we allemaal Nepalese spelletjes en willen heel graag bij mij in het team, ook al verlies ik altijd. Van alles maken ze een spelletje, met steentjes, met oude elastiekjes, echt heel leuk om te zien!

Toch ben ik een beetje bezig om speelgoed voor ze te verzamelen. Ik heb de schommel voor ze laten repareren en dat was een erg goede keuze. Ze vinden het fantastisch en staan de hele pauze braaf met z'n 25-en netjes in de rij om zo 3x op en neer te mogen schommelen.
Voor en na schooltijd is de schommel op slot, want de buurt mag er niet van profiteren, erg vriendelijk dus. 'No good for other people, only good for us'

Verder heb ik een carrombord & Ludo voor ze gekocht, spellen die ze overal op straat spelen. Dokter-speelsetjes, keukenspeelsetjes, knutselspullen, ballen enzovoort.
Ik ben nog druk bezig met een cricket-bat, ze hebben nu een plank waar ze een soort handvat uitgeknaagd hebben, en ze slaan er een steen mee weg. Over veiligheid moeten we het maar niet hebben, maar alles is hier zo link. Kinderen mogen zodra ze kunnen lopen alleen langs de 'snelweg' lopen. Daar zien ze het gevaar echt niet van in!

Volgende week dan eindelijk de school gaan verven, maar het moet wel een mooie tekening worden, 'because ugly is no good for us'. Fijn die Nepalesen, zo gevoelig altijd.
'But you are artist, yes?' Als je hier een vlieger kunt knutselen ben je al een kunstenaar, niks 4 jaar kunstacademie haha.

Verder gaat het lesgeven wel oke, ik ben meer bezig met knutselen en spelletjes doen op het moment. De manier van Engels geven werkt blijkbaar voor de leerlingen, want mijn proefwerk hadden ze helaas niet zo heel goed gemaakt.
Ik ben wel nog heel erg bezig met het aanpassen van de strafmaatregelen. Ze gillen soms heel hard tegen de kinderen, dreigen om met een stok te slaan, slaan ze in het gezicht, zetten ze uren op de gang en zijn vooral heel oneerlijk. Sommige kinderen worden naar huis gestuurd als ze hun huiswerk niet hebben gemaakt, maar de andere moet 6 km lopen naar school, dus die hoeft dat dan niet. Op zich heel logisch, maar wel heel oneerlijk.
Als ik probeer uit te leggen dat het geen zin heeft om een kind naar huis te sturen, of om een kind de hele dag op de gang te zetten, vinden ze dat heel gek, maar ik heb eindelijk het gevoel dat ze naar me luisteren. Ik laat de kinderen oer-oude strafregels schrijven.
'I have to do my homework'
1x je huiswerk niet gedaan = 50x
2x je huiswerk niet gedaan = 100x, enzovoorts.
Het lijkt te helpen, want de kinderen vinden het echt verschrikkelijk om te doen.
De leraressen geven de strafregels nu ook, dus ik hoop maar dat ze dat blijven doen en die stok lekker in de hoek laten staan.

Over 2 weken is Wouter hier al, erg leuk om hem te kunnen laten zien wat ik heb gedaan, wie ik heb ontmoet (het groente vrouwtje, het mannetje van de supermarkt) en waar ik ben geweest.
Op school vinden de kinderen het erg spannend en vragen ze elke dag wanneer hij nou komt en hoe groot hij is. 'Also special blue eyes?'
Ze denken nog steeds dat ik contactlenzen heb en vinden het heel leuk om in mijn ogen te prikken om te kijken of er een kleurlens uitkomt.
Verder vragen ze zich af of hij ook zo 'very very white as mero Sister' is.Want ik ben wel heeel wit hoor!!

Vrijdag heb ik mijn eerste Nepalse feestje, de zoon van een lerares vertrekt naar Australie, ik ben erg benieuwd!!
'We like you to come, but you also have to pay for the present'
Ze laten ook niets aan de verbeelding over,

Liefs Merel