Na de eerste 2 weken lesgeven hoog tijd voor een update!

Donderdag 13 april was het om 24.00 uur Nepali Newyear, maar zoals alles in Nepal begon het aftellen 10 minuten te laat. In plaats van vuurwerk lieten ze ballonnen knallen en het eerste nummer van 2069 was Dancing Queen van ABBA, al met al een heerlijk begin van dit nieuw jaar.

De volgende dag zijn Lotte (medevrijwilliger en huisgenoot), Tim (de vriend van Lotte), Nick (medevrijwilliger) en ik naar Bhaktapur gegaan. Een prachtig authentiek Newari dorpje met prachtige huizen met houtbewerkte kozijnen. In Bhaktapur wordt het Nepali nieuwjaar gevierd met een touwtrekwedstrijd tussen 2 districten van de stad. De winnaar van deze wedstrijd mag een enorme houten paal van 25 meter hoog omhoog proberen te trekken, met alle gevaren van dien.
De paal hangt aan een paar touwen en wordt op enkele punten ondersteund door houten schragen. Er staat een man voor met 2 takjes in zijn hand en die geeft aan wanneer er getrokken moet worden. 150 Nepalese beginnen dan van alle kanten aan touwen te trekken, de schragen breken een voor een door, de enorme paal zwiept alle kanten op, breekt bijna en dan na 2.5 uur, 3 gewonden en 7 schragen verder staat hij dan toch rechtop. Luid gejuich en applaus, echt geweldig om te zien.

Na het weekend waar ik voor het eerst ziek op de bank heb gelegen begon het werk dan eindelijk. Ik werk op een klein schooltje in de wijk Balaju. Het is 20 minuutjes fietsen van huis, al zou je er in Nederland 5 minuten over doen.
De fietstocht is een ervaring op zich. Ik ben er van overtuigd dat het een 2-baansweg is, maar de Nepalese weten er zeker een 5-baansweg van te maken.
Je fietst tussen de mensen die op straat kasten op hun hoofd verhuizen (...), koeien, vrachtwagens, busjes, fietsers, motorfietsen, taxi's en rikshaws, aan de linkerkant van de weg...
Doodeng, het vraagt 100% concentratie, iets wat ik op de fiets nooit heb (Ik fiets wekelijks mijn eigen huis voorbij).
Maar na 2 weken leef ik nog, pas 1x bijna een koe aangereden! (wat je een celstraf voor onbepaalde tijd kan opleveren, aangezien koeien hier heilig zijn).

Het schooltje heeft 2 klasjes, een kantoortje en een wc waar je liever niet naar toe gaat.
In het klasje met het laagste niveau zitten ongeveer 15 kinderen, dit aantal verschilt per dag, van tussen de 3 en 14 jaar. Het meisje van 14 zit pas 1 jaar op school en kan bijna het alfabet schrijven en het jongetje van 3 kan al Engelse woorden spellen en korte zinnetjes zeggen.
Het niveau heeft hier dus niets met leeftijd te maken. In het 2de klasje zitten ook ongeveer 15 kinderen en deze kinderen zijn al wat verder. Zij kunnen Engels lezen en begrijpen me soms best wel. Als je de klas binnenkomt springen alle kinderen omhoog en schreeuwen dan zo hard als ze kunnen: 'goooood moorrrnninngggggg sister' en dan moet ik zeggen: 'thank you children, please sit down.'

Op deze school zitten de armste kindjes, van de laagste kasten. Bijna alle kinderen zijn dakloos en krijgen hier gratis onderwijs. Doordat ze naar school kunnen krijgen ze in ieder geval 1x per dag te eten en hoeven ze geen zware kinderarbeid te verrichten. Ook kunnen de ouders gaan werken zonder dat de kinderen mee hoeven, hierdoor hebben ze meer kans op een inkomen.
Alle lessen zijn in het Engels, behalve 1 uurtje Nepali.

Ik geef 's ochtends (10.00 uur) les aan 4 kindjes die een beetje tussen de niveaus van de klasjes in zweven. Ze krijgen science en moeten in een moordend tempo door het boek heen.
Elke dag moeten ze een nieuwe pagina leren: fruit, groenten, dieren, insecten, echt veel te moeilijk voor ze. Ze kunnen sommige woorden wel schrijven, maar hebben dan geen idee wat ze hebben opgeschreven. Hier hoop ik wat aan te kunnen veranderen, al zijn veranderingen erg lastig voor de leraressen.

Hierna geef ik Engels aan het 2de klasje. Hier zitten kinderen met 3 verschillende niveaus, wat het lesgeven natuurlijk niet makkelijker maakt. Deze les is wel heel leuk om te geven, maar ik moet nog een beetje bedenken hoe ik het leuk maak voor alle 3 de niveaus, want als de een al klaar is moet de ander nog beginnen.

Om 12.00 uur hebben we dan eindelijk onze welverdiende tea-break. De kinderen blijven dan rustig in de klas zitten, terwijl wij in het kantoor thee drinken.
Hierna geef ik tot 13.00 uur Engels aan het 1ste klasje. Dit is een stuk lastiger, omdat zij nauwelijks Engels spreken en me dus niet zo goed begrijpen.
Gelukkig vinden ze dat ik erg goed kan tekenen, dus komen we daar een heel eind mee.

Van 13.00 tot 14.00 uur hebben we dan lunchpauze en het is altijd een beetje een verrassing wat we krijgen. Soms bestaat de lunch uit 4 biscuitjes, of 2 witte boterhammen of wheat rice (platte rijstkorrel die je rauw eet) met veeeeel te pittige saus. Ze vinden het ook erg grappig en zeggen dan 'piro piro he!!' en dan lachen ze me heel hard uit. De pauzes duren altijd erg lang, ook al kunnen de leraressen erg goed Engels, ze praten liever in het Nepali over hun nieuwe jurken en kinderen.

Daarna geef ik dan nog een uurtje science aan het 1ste klasje. Ook dit gaat op een moordend tempo en is veel moeilijk. Hoe gaan we hier nou wat aan doen?

Nepal is ontzettend gaaf, maar het lesgeven is erg moeilijk. De leraressen nemen niets van je aan en met mijn vanderlisten-methaliteit kom je niet erg ver. Je moet niet te veel willen en zeker niet te snel, want dat lukt toch niet. Dus dat ben ik nog een beetje aan het uitvogelen.

Om kwart over 3 zit ik dan weer op mijn fietsje naar huis en bedenk ik vast hoe ik het morgen weer anders kan aanpakken.

Nog bedankt voor de bitterballen, haring, oude kaas en de oranjebitter op Koninginnedag!
Wij zijn naar feestje geweest van de Nederlandse ambassade en hebben heerlijk op jullie kosten (van de Nederlandse belastingbetaler) gegeten en gedronken!

Dhanyabaat zeggen we dan!